Φωτια στους χαμενους ερωτες

Δεν μπορω να ξερω ποσες φορες ποθησες να ακουμπησεις , ν'αγγιξεις με τα ακροδαχτυλα σου , με φαγωμενα τα πετσακια τους απο το μονιμο αγχος σου, τα βερυκοκια μου μαγουλα, οπως παντα τα ελεγες. Εμπνευσμενες κουβεντες απο τα λογια ενος ποιηματος που ηξερες απο τις απειρες φορες που σε ειχα βαλει να μου το διαβασεις πριν κοιμηθω, οτι ηταν το αγαπημενο μου.

Γαμωτο σου! Γιατι μου εδωσες βαρια και μεγαλα πραγματα; Ωστε να με αναγκασεις να τα αναπολω οταν πια θα εχουν ξεθωριασει; Ενιωθα παντα πως το μεγεθος παραηταν μεγαλο + συγχωρα με για τη λεξη ''παραηταν'', δεν επιτρεπεται στο λεξιλογιο του ερωτα, αλλα μαλλον ειμαι απο αυτους που παρακουνε τους κλασικισμους και τις θεωριες μετα απο εσενα. Παραηταν λοιπον βαρυ ολο αυτο το τρεμουλο των ποδιων μου, τοσο βαρυ που φαντασου ενα αεροστατο με ολο του το βαρος+ τους χαρουμενους τρωφαντους επιβατες, να σβηνει ξαφνικα η φωτια του. Ποσο μεγαλο φοβο νιωθουν; Τοσο ωστε να χαραμισουν τα τελευταια 4 λεπτα της ζωης τους, αναρωτωμενοι αν πρεπει να απολαυσουν την θεα κοντα στο μπλε του Θεου , η' να αρχισουν να μοιρολουν ολοι μαζι σε ο,τι γλωσσα ξερουν αυτη την ωρα της εξιλεωσης.
Δωσε μου λοιπον εναν λογο να μην νιωθω κ εγω ετσι.

Συγγνωμη αγαπη μου,που σου ραγισα τη ζωη σου, οπως ραγιζει ανεπανορθωτα ο αυθορμητισμος ενος 12 χρονου, που υστερα απο δεκαδες πανευτυχεις χοροπηδηχτες προβες για το επισημο θεατρικο του σχολειου, ν'αρρωσταινει μια μερα πριν, και να χανει αμετοχα την φορεσια των αστραφτερων πουπουλενιων παπουτσιων του βασιλια.
Συγγνωμη δεκα φορες που σου ραγισα τη καρδια σου, με την ανωριμοτητα που διέπει καθε καινουργιο στον ερωτα.
Καθε φορα που σε βλεπω , μου ερχεται να βαλω τα κλαμματα, αλλα φοβαμαι μηπως θολωσουν πολυ τα ματια μου και χασω τη θέα απο τα λακακια σου στα μαγουλα σου η' οπως ανεβοκατεβαινει το μηλο στο λαιμο σου, ετσι οπως καταπινεις καθε σταγονα ομορφιας.
Να κλαψω απο περηφανεια που με εσπρωξες βιαια στη πορτα του παραδεισου.
Αγαπη μου με τη μεγαλη καρδια, θα με κανεις για παντα να ερχομαι πλαι σου,ακομα κ αν δεν σε βλεπω, ακομα κ αν ειναι ολο αυτο μια παλια βελουδινη κορδελα, ακομα κ αν σε συναντηΣω τυχαια στο δρομο χερι χερι με το μικρο σου παιδι+ να σε ρωταω αν εισαι βεβαιος οτι αν οχι αυριο, ουτε μεθαυριο, αλλα καποια μερα δεν θα ρθεις να μεινεις μαζι μου.
Θα πλασω εναν ολοκαινουργιο Θεο+ θα τον ευχαριστησω με τσουρεκια με μαυρη σοκολατα ,αν μου προσφερεις αυτο το απειροελαχιστο μοριο ελπιδας.

Γιατι ξερω πως οταν σε κοιταζω+σε ξανακοιταζω..κ το ξερω πολυ καλα , οτι σαγαπησα περισσοτερο απ ' οτι ειχα δει ποτε μου η' ειχα φανταστει σε αυτο το κοσμο η' ειχα ελπισει σεναν αλλο.
Το χνουδι της πανεμορφης πλατης σου. Θα πεθανω αν μ'αγγιξεις.
Ξερω οτι εξοργιζεσαι με την καθυστερημενη τρυφεροτητα μου, με τη νοσηρη ευαισθησια μου, απλως μαρεσει να κανω ερωτα με το παρελθον, ν' ανακαλω στη μνημη μου τη μυρωδια του δρομου που ανεδιαν τα μαλλια σου και το γλυκο ηπιο αρωμα ξεραμενου αιματος απτις πληγες στο σωμα σου.
Πασχιζα πολυ καιρο να ελευθερωθω απο το τσιμπημα του ερωτα σου, ωστε να μπορω να γραφω τωρα αυτο το κομματι απο το μεθυσμενο καλοκαιρι μας.
Ενα τιναγμα του καρπου σου κατω απο τον αφαλο μου, μπορει να ανοιξει τη μυτη μου. Να κανει freeze σε ο,τι αλλη αισθηση κυκλοφορει πανω μου, γιατι δεν υπαρχει κατι που να μενει πιο αλωβητο στη μνημη οσο η μυρωδια της καψας πανω στο δερμα.

Πως γινεται αγαπημενε μου να σιχαινομαστε και οι δυο τα κερασια για τα μπελαλιδικα κουκουτσια τους, αλλα να βουταμε τη μουρη μας στο καρπουζι για τον ιδιο λογο;

copiar no es robar

χρονος

Σημερα

καθως αφηνα ολο και περισσοτερο το λουρακι της Κοντης ,

σαν να αφηνα τον εαυτο μου ολο και περισσοτερο ελευθερο

να μετρησει βηματα και μηνες μεχρι το καλοκαιρι ,

εφτασε η στιγμη που θυμηθηκα τα λογια ενος φιλου

και τη στιγμη που ειχαμε λογοφερει

Μου ειχε πει οτι ο χρονος φθειρει τα παντα

Ενταξει η αληθεια ειναι πως

το συγκεκριμενο πλασμα εχει πολλους λογους

να μου ειναι φουλ αντιπαθης ,

και ενας απο αυτους τους λογους ειναι οι κλισε εμπαθειες του

οποτε επρεπε

να αντιδρασω ετσι κ αλλιως.

Μου ειχε πει οτι ο χρονος φθειρει τα παντα

,το ξαναλεω γιατι το ξαναειπε κ αυτος,

δυο φορες για τις 2 φορες που ενιωσε οτι ειπε το πιο

ψαγμενο πραγμα στον κοσμο.

Τον κοιταξα με το πιο τιμιο υφος του κοσμου

και του απαντησα οτι ο χρονος

ομορφαινει το προσωπο , ομορφαινει τις σχεσεις

γιατι αποκτουμε εμπειριες + οι εμπειριες

μας + οι αναμνησεις μας ,

μας δημιουργουν , μας κανουν αυτο που ειμαστε.

Η στιγμη αυτη λοιπον των βηματων μου,

του πλανοδιου ακορντεονιστη + της αναμνησης

αυτης της βαρετης συζητησης ηρθαν για να δεσουν τελεια

με την εικονα 6 ηλικιωμενων γυναικων

μεσα σ'ενα καφε στο Οβιεδο.

6 γυναικες πανω κατω 60 χρονων ,

με ολη τη γλυκητητα και ολη τη καθυστερημενη περιποιηση

των φρεσκοβαμμενων αχνο ξανθο μαλλιων τους ,

να καθονται ηρεμα , γαληνια

γυρω απο ενα λιλιπουτιο τραπεζακι και να κοιτανε απ'εξω.

Απλως χαμενες στην εικονα του δρομου , στο χαμογελο μου

και σε ο,τι υπηρξε πριν απο εμενα στο συγκεκριμενο στενο ,

σε αυτο το δρομακι.

Τι θα εκαναν λες αυτες οι ιδιες 6 γυναικες αν γυρνουσαμε

το χρονο πισω και τις ζουσαμε στα 20 αδηφαγα χρονια τους γυρω απο

το στρογγυλο τραπεζακι ?

Θα ουρλιαζαν.

Θα σιγοτραγουδουσαν τα νεα τους απο το προηγουμενο βραδυ

η θα φιλοσοφουσαν τη ζωη , καταληγοντας παντα στο ιδιο

αλληγορικο συμπερασμα που εχουμε ολοι μας στα 20 μας,

οτι και να ουρλιαξουν ποιος θα βρεθει να τις ακουσει.

40 χρονια μετα , μη εχοντας την ιδια ενεργεια , απλως η καθεμια

παραδομενη στους στοχους της της οικογενειας της,

βλεμματα που θυμιζουν τη Σονατα του Σεληνοφωτος'

αραγε ενα νεαρο πλασμα , ενα χερι χωρις ρυτιδες,

φρεσκο σαν τη Λολιτα πειρασμος ,

τις τραβουσε μια-μια τσαχπινικα,

θα χορευαν μαζι του ? Θα αφηναν για λιγο αυτο που ακολουθει

τα γερατια , τα καλοχτενισμενα τους μαλλια ,

θα φορουσαν ενα στενο κιτρινο φορεμα

και θα παραδινονταν στην εξαψη .?

Ο χρονος μας κουραζει και μας καθιστα αδυναμους

η' μηπως γαμωτη μου ειναι το απωθημενο του κιτρινου φορεματος

που μας κανει να κοιταμε εξω απο το παραθυρο

μην περιμενοντας πολλα πολλα.?

Δεν υπαρχει κατι πιο δελεαστικο στον κοσμο απο αυτο το μακροπροθεσμο χοροπηδηχτο πειραμα.

Να ζησεις με ολες σου τις αισθησεις ο,τι σε κεντριζει , ο,τι σε γαργαλαει να το εξερευνησεις,

να μην εχεις απωθημενο τελικα τιποτα, απολυτως.

Μια ζωη γεματη θελω εκπληρωμενα , σκεψεις που γινονται πραξεις.

Να προλαβεις τον χρονο και να ταξιδεψεις.

Δεν υπαρχει χρονος απο τη στιγμη που εχεις ποδια να περπατας,

πολλα μαλλια ωστε να αλλαζεις το χρωμα τους,

συρταρια στο σπιτι ωστε να τα γεμιζεις με πολυχρωμες καλτσες και μικρα δωρακια

απο τους ανθρωπους που αλλοι εκαναν ενα περασμα απο τη ζωη σου ,

αλλοι ηρθαν για να μεινουν.

Και οταν πετυχεις αυτο το στοχο , θα ακουσεις ενα τραγουδι στη γλωσσα των Αστουριας

που λεει ¨δεν υπαρχει μελλον , υπαρχει μονο το τωρα , δεν θα υπαρξει το μετα¨
://


Και τοτε ισως αυτες οι 6 γυναικες φορεσουν αυτο το ντελικατο φορεμα

και σου προτινουν να πιεις μαζι τους σιδρα ακουγοντας κατω απο το τραπεζι

ρυθμικους χτυπους απο τα γυαλιστερα τους παπουτσακια +

ισως γινεις κ εσυ μια απο αυτες , που πισω απο καθε ρυτιδα του μαλακου προσωπου σου

να υπαρχει μια φωτια στη παραλια μαζι με εναν Ισπανο που εκανε τατουαζ την επομενη μερα

το ονομα σου -γιατι εχεις τα πιο φουντουκι ματια που ειχε δει ποτε του,

η' το πλαστο εισιτηριο που εβγαλες με τη κολλητη σου να πας στην Ανδαλουσια

τον Ιανουαριο και βγαλατε φωτογραφιες με μαγιω , αν και ειχε 5 βαθμους

απλα γιατι η Ανδαλουσια πρεπει να εχει παντα ζεστη - αλλα δεν ειχε -,

η ακομα καλυτερα το κλειδι που εχεις παντα κρυμμενο

μεσα σ ενα σακουλακι m&m's , που εχει μεσα ο,τι πιο βρωμικο για καποιους,

για σενα το πολυτιμοτερο αντικειμενο του κοσμου,

που ακομα και να παντρευτεις και να κανεις παιδια

και αυτα τα πλασματα κανουν και αλλα πλασματα

,δεν θα μαθει κανεις οτι το συρταρακι αυτο ειχε

το κουτακι με τα πρωτα δοντια που αλλαξε το πρωτο σου σκυλακι

η' ενα τοσοδουλενιο κομματι ενοχικης δαντελας

απο το εσωρουχο που φορουσες πρωτη φορα που εκανες ερωτα.




Εεε νομιζω πως καπου εκει σηκωνεσαι  και βγαινεις εξω

απο το καφε και χαμογελας κ εσυ σε αυτο το κοριτσι που

σε κοιταξε και το το κοιταξες αλλοτε υπεροπτικα

γιατι το κολαν της ειχε μια τρυπα στον αστραγαλο.

arty trashy

who let the dogs out

Ο λεοντοκαρδος λεοναρδος της καρδιας μου

biutiful

κοιμηθηκα τελεια
ξυπνησα τελεια τελεια
παω να καταβροχθισω μια τελεια τελεια τελεια μπουγατσα !!