Ποσο μαρεσει να γυριζω μεθυσμενη , ενοχικα μεθυσμενη (γιατι εκεινη την ωρα που επινα το αγγουροποτο μου και σαχλαμπουχλιζα , θα μπορουσα να διαβαζω γαλλικη ποιηση για τα τοσα χρονια σπουδων η' τουλαχιστον να φτιαχνω τασακια απο πηλο.. Κατι δημιουργικο , πρεπον τελος παντων, αλλα και δεκτο απο τα πρεπει και τα ετσι θα Πρεπε , της οικογενειας μου).
Ποσο μαρεσει λοιπον να γυριζω τυφλα απο ξιδια και αναμπουμπουλες + να βρισκω την συντροφια και την συνενοχή στην μπλουζα σου!!
Να τη ξεδιπλωνω , να χαμογελαω , να κοιμαμαι μεσα της κ ας εχουν περασει χρονοι δεκα, κ να μυριζω το εμας!
Ξερεις ποσο κουραγιο μου δινει; Ποσο συνενοχό μου σε νιωθω.
Σαν να ειμαι ανελπιστα ερωτευμενη με μια αναμνηση.Με μια ηχώ απο αλλους καιρους , απο αλλα μερη.
Κ ας μην θελει πλεον κανεις απτους δυο μας να ειμαστε μαζι.
Γιατι πλεον ουτε εγω θελω.
Προτιμω να κοιμαμαι με τη μπλουζα σου, που εχει αποκτησει κομπακια απτα πλυντηρια,
Παρα μαζι σου που εχεις αποκτησει κομπακια στη κεφαλα απτις μπαφιαρικες μαϊνταν εξορμηςεις σου στο τρανζιΣτορ.
Αυτη η εποχη. Μας εκαψε τους ερωτες.
Μας πεταξε σαν φακιριδες σε αναμμενα καρβουνα.
Νομιζω πως το μοναδικο ον , που δεν ταλανιζεται απο παρατεταμενη εφηβικη καταθλιψη ειναι ο σκυλο μου. Θελει απλα να τρωει χυλοπιτες κοκκινιστες και να μπαινουν κ αυτια του μεσα.
Τοτε μαλλον νιωθει οπως εγω στα κουφονησια.
Νιρβανα + απλετη ευτυχια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.