Και χαζευοντας τον κοσμο γυρω μου , διασχιζοντας ολες αυτες τις μικρες Κολασεις-Στασεις, παρατηρω οσα δεν ειχα παρατηρησει ποτε μου. Παραμονο οταν ετρωγα μανιταρια.
Μια κοπελα απεναντι μου διαγωνια, μια συμπαθητικη κοπελα ,οπως θα ελεγε και η μαμα μου ,με δυο ασπρα γαλακτερα μπουτακια. Τοσο ασπρα -σχεδον σαν διαφανα-που μπορεις να διακρινεις τις τριχες απο μεσα τους.ΠροΣηλωμενη στελνει μηνυματα απτο κινητο της.
Απεναντι μου ακριβως, δηλαδη ακουμπανε τα γονατα μας σε καθε bunnyhop του τρενου , καθεται ενας χαμογελαστος τυφλος κυριος με κοκκινο καρω πουκαμισο.Πως να μην ειναι χαμογελαστος με τοσα που δεν εχουν δει τα ματια του;
Επομενη σταση Ομόνοια.Τουβ.ακομα μια και φτασαμε στον προορισμο μας.
Το τρενο του γυρισμου τι aimable θα εχει αραγε; Θα εχει μαυρους να κοιτανε εξω φοβισμενοι γιατι τους κυνηγαει η αστυνομια; Θα εχει γιαγιαδες φιλεναδες να κουτσοβολευουν την πρασόπιτα της γειτονισσας; Τουριστες; rock stars;
Η' μηπως εκολαπτομενους νεκρους να βαρανε πρεζα στο καλαμι του ποδιου τους μεσα στο τρενο, διπλα στην κοπελιτσα που διαβαζει Ντοστογιεφσκι.
Η τραγικη ειρωνια ενος βαγονιου στο δρομο με τις λευκες..ενας θα γεννιεται κ ενας θα πεθαινει.
Κ ολα αυτα τα parts, τα εχω βιωσει ενα προς ενα γυρω μου.
Ποσο ωραιος τροπος να γνωρισεις τον κοσμο μας.
Αλλα για καποιο λογο τς αγαπαω πολυ αυτες τις μικρες αυγουΣτιατικες ανεπαντεχες ιστοριες στην πολη μας.Ενα κομματι μας αληθινο χωρις φιλτρα στο ινσταγκραμ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.