Tsaf tsouf

Βρισκομαι στο τρενο μερα 20 Αυγουστου 2014 , ωρα 4:07 και μολις περασαμε απτην Ειρηνη στο Νεο Ηρακλειο. Μου φανηκε μια μικρη κολαση ποσο αργα περασε η ωρα αναμεΣα σε αυτες τις δυο σταΣεις.Ισως γιατι εχω φαει ενα νιρβανα παγωτο με μελι και καρυδια κ μου ερχεται να κανω εμμετο.Μπορει και να ηταν και λιγμενο ως ενδειξη διαμαρτυριας του περιπτερα για ολες τις Μπαμπαλου που του'χω κλεψει.
Και χαζευοντας τον κοσμο γυρω μου , διασχιζοντας ολες αυτες τις μικρες Κολασεις-Στασεις, παρατηρω οσα δεν ειχα παρατηρησει ποτε μου. Παραμονο οταν ετρωγα μανιταρια.

Μια κοπελα απεναντι μου διαγωνια, μια συμπαθητικη κοπελα ,οπως θα ελεγε και η μαμα μου ,με δυο ασπρα γαλακτερα μπουτακια. Τοσο ασπρα -σχεδον σαν διαφανα-που μπορεις να διακρινεις τις τριχες απο μεσα τους.ΠροΣηλωμενη στελνει μηνυματα απτο κινητο της.

Απεναντι μου ακριβως, δηλαδη ακουμπανε τα γονατα μας σε καθε bunnyhop του τρενου , καθεται ενας χαμογελαστος τυφλος κυριος με κοκκινο καρω πουκαμισο.Πως να μην ειναι χαμογελαστος με τοσα που δεν εχουν δει τα ματια του;

Επομενη σταση Ομόνοια.Τουβ.ακομα μια και φτασαμε στον προορισμο μας.
Το τρενο του γυρισμου τι aimable θα εχει αραγε; Θα εχει μαυρους να κοιτανε εξω φοβισμενοι γιατι τους κυνηγαει η αστυνομια; Θα εχει γιαγιαδες φιλεναδες να κουτσοβολευουν την πρασόπιτα της γειτονισσας; Τουριστες; rock stars;

Η' μηπως εκολαπτομενους νεκρους να βαρανε πρεζα στο καλαμι του ποδιου τους μεσα στο τρενο, διπλα στην κοπελιτσα που διαβαζει Ντοστογιεφσκι.
Η τραγικη ειρωνια ενος βαγονιου στο δρομο με τις λευκες..ενας θα γεννιεται κ ενας θα πεθαινει.

Κ ολα αυτα τα parts,  τα εχω βιωσει ενα προς ενα γυρω μου.
Ποσο ωραιος τροπος να γνωρισεις τον κοσμο μας.
Αλλα για καποιο λογο τς αγαπαω πολυ αυτες τις μικρες αυγουΣτιατικες ανεπαντεχες ιστοριες στην πολη μας.Ενα κομματι μας αληθινο χωρις φιλτρα στο ινσταγκραμ.

It was you and you.

Κ ετσι οπως κοιτω τα ιαπωνικα σου ματια , προσποιουμαι πως χαϊδευω νωχελικα τον γατο σου , αλλα η αληθεια ειναι οτι στιβω την κεφαλα μου να θυμηθω πόσα καλα εδωσα σε αυτον τον κοσμο.
Ποσες κυριες με ψωνια προθυμοποιήθηκα να βοηθήσω εξω απτο σουπερ μαρκετ , πόσα σεντονια , παπλώματα και βιβλία εδωσα στον closar που αραζε εξω απτο σπιτι μου και ποσα χαμογελα συνομωτικα μοιρασα σε παιδακια βουρκωμενα απο το ξύλο της μαμας τους μεσα στο τρενο. Γιατι πάντα θεωρουσα πως η ντροπη αυτων των παιδιών είναι πολυ μεγαλυτερη απτον τσουξιμο στον πωπο που ενιωθαν εκεινη την ωρα.
Πόσα καλα λοιπόν χαρισα σε αυτον τον κόσμο ωστε να αξίζω τα χέρια μου μεσα στα χέρια σου.ποσο γεναιοδωρο υπήρξε το κάρμα μου αυτες τις μερες μαζι σου.
Ο ήλιος στη Βαρκελώνη να καιει τόσο , όσο και η καρδια μου που εκανε χρόνια να σε δει.
Σαν να μικρυνε το σωμα σου, η' μηπως εγώ παρατρώω ζυμωτά ψωμιά και εγινα φουσκωτη και ζυμαρένια ; Αλλα αδυνατισες σίγουρα. Το βλέπω στα κοκκαλα που πετανε στην λεκάνη σου.
Όσο και να μίκραινει η φιγούρα σου, τα μάτια σου δεν χάνουνε ποτέ τον λόγο που σε ερωτεύτηκα.αντιθέτως μεγαλωνουν.Αυτο το ανδαλουΣιανό ταπεραμέντο που εχουν,κανουν ολο τον γυναικειο πληθυΣμο να υγραίνεται εκει κατω.
Οσες φορές και να επισκεπτομαι την πολη σου , πάντα μεσενα θελω να πινω σαγκριες και να μεθαω με τα φιλια σου. Παντα εσυ θα με κανεις να γελαω σαν χαζη με τα αστεια στα ισπανικα που κανεις κ ας μην σκαμπαζω άπτο μεθυσι μου.κ μετα να παθαινω λοξυγγα και να γελας εσυ μετα.
Εισαι ο ανθρωπος που θα κοιμηθω μαζι του , για να μην κοιμηθω.αλλα για να ελπιζω στο πρωινο φως που θα πεσει πρωτα στα δαχτυλακια των ποδιων σου κ μετα στις γαμπες σου και ετσι οπως θα ανεβαινει προς τα πανω θα ανεβαινω κ εγω και θα γευομαι για παντα την γευση απο αλατι που εχει το καθε τι πανω σου.κ μετα μακαρι να τριφτεις παλι κ αυτο το πρωινο στα παπλωματα και να γκρινιαξεις που ξεχασες να απλωσεις τα ρουχα και βρωμοκοπανε.
Καθε τι απλο και γηινο που κανεις , μου φαινεται τοσο απαραμειλα μελωδικο.
Εισαι ο ανδρας που η Ισπανια ειναι εσυ, που μου λεει πως δεν ταιριαζουμε αλλα μαγαπαει για τους σταθμους που κανω στην ζωη του.και ας παραεχω αυτη την χαρουμενη και ασυγκρατητη φύση που αντιδραει πανω στην μελαγχολια των ματιων σου.
Κ ομως οσο λιγο κραταει το ταξιδι μου , τοσο πολυ διαρκει κ ο ερωτας μου. Σαν ενας ναυτικος που ερωτευτηκε μια μικρη πορνη σε ενα λιμανι. Και ανυπομονει να την ξανασμηξει στο επομενο ταξιδι του , και ας σκεφτεται παντα οτι θα εχουν περασει άπο πανω της φυλές και αγρίκοι. Η μικρή ομως αυτη εκει θα παραμεινει γιατί εκεί ειναι η ζωη της.
Αυτο ειναι το χουι του ανθρωπου στις μερες μας. Να αγαπαει αυτο που δεν πρεπει να εχει.αλλα κ αυτο που δεν μπορει να εχει.
Γιατι η αυτη η μικρη πανεμορφη πορνη δεν θα φύγει ποτε απτο μπουρδελο της. Ειναι η φύση της να την ερωτευονται αλλα εκείνη οχι.

Σε βλεπω στο ποτηρι μου

Ποσο μαρεσει να γυριζω μεθυσμενη , ενοχικα μεθυσμενη (γιατι εκεινη την ωρα που επινα το αγγουροποτο μου και σαχλαμπουχλιζα , θα μπορουσα να διαβαζω γαλλικη ποιηση για τα τοσα χρονια σπουδων η' τουλαχιστον να φτιαχνω τασακια απο πηλο.. Κατι δημιουργικο , πρεπον τελος παντων, αλλα και δεκτο απο τα πρεπει και τα ετσι θα Πρεπε , της οικογενειας μου).
Ποσο μαρεσει λοιπον να γυριζω τυφλα απο ξιδια και αναμπουμπουλες + να βρισκω την συντροφια και την συνενοχή στην μπλουζα σου!!
Να τη ξεδιπλωνω , να χαμογελαω , να κοιμαμαι μεσα της κ ας εχουν περασει χρονοι δεκα, κ να μυριζω το εμας!
Ξερεις ποσο κουραγιο μου δινει; Ποσο συνενοχό μου σε νιωθω.
Σαν να ειμαι ανελπιστα ερωτευμενη με μια αναμνηση.Με μια ηχώ απο αλλους καιρους , απο αλλα μερη.
Κ ας μην θελει πλεον κανεις απτους δυο μας να ειμαστε μαζι.
Γιατι πλεον ουτε εγω θελω.
Προτιμω να κοιμαμαι με τη μπλουζα σου, που εχει αποκτησει κομπακια απτα πλυντηρια,
Παρα μαζι σου που εχεις αποκτησει κομπακια στη κεφαλα απτις μπαφιαρικες μαϊνταν εξορμηςεις σου στο τρανζιΣτορ.
Αυτη η εποχη. Μας εκαψε τους ερωτες.
Μας πεταξε σαν φακιριδες σε αναμμενα καρβουνα.
Νομιζω πως το μοναδικο ον , που δεν ταλανιζεται απο παρατεταμενη εφηβικη καταθλιψη ειναι ο σκυλο μου. Θελει απλα να τρωει χυλοπιτες κοκκινιστες και να μπαινουν κ αυτια του μεσα.
Τοτε μαλλον νιωθει οπως εγω στα κουφονησια.
Νιρβανα + απλετη ευτυχια

Hasta ναΠανε.

Αστειοι που ειναι οι χωρισμοι.
Ποσο θελουν κ ποσο δεν θελει κανενας απτους δυο.

Ποσα πραγματα εκανα για σενανε.
Ποσα πραγματα εκανες για μενανε.
Ποσα πεσος χαλασες για τη λαμψη των δικων μου ματιων.
Ποσες εξοδους με τις φιλες μου ακυρωσα γιατι μου ελεγες πως ολοι αυτοι εξω στα μπαρακια θελουν να μας απαυτωσουνε και θα ηταν καλυτερα να μην τους προκαλω.
Ποσες γκομενες απτο φεισμπουκ εσβησες, γιατι με ετρωγαν αχ ποσο με ετρωγαν οι φωτογραφιες τους με τα μπικινια.
Ποσες φορες εβαζα το κινητο μου στο αθορυβο για να μην κανω τη καρδια σου να φριξει.
Ποσες φορες μου ειπες , πας καλα δεν κοιταξα τα βυζια της, εχει τελεια σπαστα μαλλια, αυτο χαζευα.
Ποσα χαμογελα αφιερωσα στα ματια σου.
Ποσες ωρες ηλιου αφιερωνες να μαυριζεις γιατι ξερεις ποσο σου παει να ροδιζει αυτη η βρωμερη σου μυτη.
Ποσα χλμ στο Οακα για να μεινει ο ποπος μου σφιχτος στα χερια σου.
Ποσα ρουχα αγορασες επειδη σου ειπα μμμναι!!
Ποσα λιπγκλος ξοδεψα για να φιλας κερασι.
Ποσα χρονια γαμωτη σου ενιωθα πως σε περιμενα.
Ποσα βραδια εβλεπες στον υπνο σου , τους φοβους μου μεστην ημερα.

Και σε ποσες θαλασσες κολυμπησαμε και ψαχναμε το ατερμονο εκει κατω. Κ οταν το βρισκαμε ακουμπουσαμε απαλα τις πατουσες μας ταχα μου τυχαια και ανεβαιναμε πανω να παρουμε ανασα.
Να παρουμε βαθιες αναΣες γιατι το ατερμονο γλυκουλι μου , δεν ειναι για τους καιρους μας.
Και καπως σαν να πνιγομασταν στην ιδεα του νοστιμου αλλα μπουχτισμενου παγωτου καστανο.

Φανταζεσαι πλακα πλακα , να πνιγομασταν οντως;
Μονο εγω σκεφτομαι δηλαδη πως θα ηταν να πεθανω παρεα με καποιον που αγαπω;
Θα παρουσιαζομασταν στον Παραδεισο τσουλωντας τα ποδηλατα + θα μου ελεγες..
Ποο κοιτα ποσο γαλα εχει για να βουτηξεις μεσα μπισκοτα ορεο.
Κοιτα ποσες κοπελες reef και ποσες ραμπες + bowls !!
Κ εγω με τη δικια μου ψυχη θα εβλεπα δεντρα απο αβοκαντο + μακρυμαλλουσους , ξυπολυτους αρτιστες που θα επιναν ρακες και θα ζωγραφιζαν τη θαλασσα.
ιατι ο Παραδεισος ετσι δεν ειναι;; Οπως αρεσει στον καθενα μας.
Αλλιως δεν θα λεγοταν Ο Παραδεισος. Θα λεγοταν "μακαρονια με κοκκινη σαλτσα", που ειναι συμπαθητικα σε ολους.

Αλλα πες τελικα οτι δεν πεθαιναμε.αλλα χωριζαμε.

Τελος ολα θα κατεληγαν αστεια.
Και το γλεντι θα επαιρνε φωτια!
Ποιος απτους δυο μας , θα φαινεται πιο χαρουμενος και πιο μαυρισμενος απο εδω κ περα;
Ποιος λες να πιει το ποτο του πιο sexy+να χαμογελασει με τα αστραφτερα του δοντια ,οταν βρεθουμε τυχαια;;
Ποιος λες να δημοσιευσει τις πιο χρωματιστες του φωτογραφιες να κανει σερφ;;
Ποιος λες να ειναι ο πιο φε'ι'κ;;
Εγω λεω εγω!!μακαρι να ειμαι εγω!!!ετσι ισως σου δημιουργησω και θυμο!!
Και ο θυμος , ξερεις, ειναι συναισθημα..Αραγε..
Θα  εχεις και τοτε συναισθηματα για μενα..;

Φωτια στους χαμενους ερωτες

Δεν μπορω να ξερω ποσες φορες ποθησες να ακουμπησεις , ν'αγγιξεις με τα ακροδαχτυλα σου , με φαγωμενα τα πετσακια τους απο το μονιμο αγχος σου, τα βερυκοκια μου μαγουλα, οπως παντα τα ελεγες. Εμπνευσμενες κουβεντες απο τα λογια ενος ποιηματος που ηξερες απο τις απειρες φορες που σε ειχα βαλει να μου το διαβασεις πριν κοιμηθω, οτι ηταν το αγαπημενο μου.

Γαμωτο σου! Γιατι μου εδωσες βαρια και μεγαλα πραγματα; Ωστε να με αναγκασεις να τα αναπολω οταν πια θα εχουν ξεθωριασει; Ενιωθα παντα πως το μεγεθος παραηταν μεγαλο + συγχωρα με για τη λεξη ''παραηταν'', δεν επιτρεπεται στο λεξιλογιο του ερωτα, αλλα μαλλον ειμαι απο αυτους που παρακουνε τους κλασικισμους και τις θεωριες μετα απο εσενα. Παραηταν λοιπον βαρυ ολο αυτο το τρεμουλο των ποδιων μου, τοσο βαρυ που φαντασου ενα αεροστατο με ολο του το βαρος+ τους χαρουμενους τρωφαντους επιβατες, να σβηνει ξαφνικα η φωτια του. Ποσο μεγαλο φοβο νιωθουν; Τοσο ωστε να χαραμισουν τα τελευταια 4 λεπτα της ζωης τους, αναρωτωμενοι αν πρεπει να απολαυσουν την θεα κοντα στο μπλε του Θεου , η' να αρχισουν να μοιρολουν ολοι μαζι σε ο,τι γλωσσα ξερουν αυτη την ωρα της εξιλεωσης.
Δωσε μου λοιπον εναν λογο να μην νιωθω κ εγω ετσι.

Συγγνωμη αγαπη μου,που σου ραγισα τη ζωη σου, οπως ραγιζει ανεπανορθωτα ο αυθορμητισμος ενος 12 χρονου, που υστερα απο δεκαδες πανευτυχεις χοροπηδηχτες προβες για το επισημο θεατρικο του σχολειου, ν'αρρωσταινει μια μερα πριν, και να χανει αμετοχα την φορεσια των αστραφτερων πουπουλενιων παπουτσιων του βασιλια.
Συγγνωμη δεκα φορες που σου ραγισα τη καρδια σου, με την ανωριμοτητα που διέπει καθε καινουργιο στον ερωτα.
Καθε φορα που σε βλεπω , μου ερχεται να βαλω τα κλαμματα, αλλα φοβαμαι μηπως θολωσουν πολυ τα ματια μου και χασω τη θέα απο τα λακακια σου στα μαγουλα σου η' οπως ανεβοκατεβαινει το μηλο στο λαιμο σου, ετσι οπως καταπινεις καθε σταγονα ομορφιας.
Να κλαψω απο περηφανεια που με εσπρωξες βιαια στη πορτα του παραδεισου.
Αγαπη μου με τη μεγαλη καρδια, θα με κανεις για παντα να ερχομαι πλαι σου,ακομα κ αν δεν σε βλεπω, ακομα κ αν ειναι ολο αυτο μια παλια βελουδινη κορδελα, ακομα κ αν σε συναντηΣω τυχαια στο δρομο χερι χερι με το μικρο σου παιδι+ να σε ρωταω αν εισαι βεβαιος οτι αν οχι αυριο, ουτε μεθαυριο, αλλα καποια μερα δεν θα ρθεις να μεινεις μαζι μου.
Θα πλασω εναν ολοκαινουργιο Θεο+ θα τον ευχαριστησω με τσουρεκια με μαυρη σοκολατα ,αν μου προσφερεις αυτο το απειροελαχιστο μοριο ελπιδας.

Γιατι ξερω πως οταν σε κοιταζω+σε ξανακοιταζω..κ το ξερω πολυ καλα , οτι σαγαπησα περισσοτερο απ ' οτι ειχα δει ποτε μου η' ειχα φανταστει σε αυτο το κοσμο η' ειχα ελπισει σεναν αλλο.
Το χνουδι της πανεμορφης πλατης σου. Θα πεθανω αν μ'αγγιξεις.
Ξερω οτι εξοργιζεσαι με την καθυστερημενη τρυφεροτητα μου, με τη νοσηρη ευαισθησια μου, απλως μαρεσει να κανω ερωτα με το παρελθον, ν' ανακαλω στη μνημη μου τη μυρωδια του δρομου που ανεδιαν τα μαλλια σου και το γλυκο ηπιο αρωμα ξεραμενου αιματος απτις πληγες στο σωμα σου.
Πασχιζα πολυ καιρο να ελευθερωθω απο το τσιμπημα του ερωτα σου, ωστε να μπορω να γραφω τωρα αυτο το κομματι απο το μεθυσμενο καλοκαιρι μας.
Ενα τιναγμα του καρπου σου κατω απο τον αφαλο μου, μπορει να ανοιξει τη μυτη μου. Να κανει freeze σε ο,τι αλλη αισθηση κυκλοφορει πανω μου, γιατι δεν υπαρχει κατι που να μενει πιο αλωβητο στη μνημη οσο η μυρωδια της καψας πανω στο δερμα.

Πως γινεται αγαπημενε μου να σιχαινομαστε και οι δυο τα κερασια για τα μπελαλιδικα κουκουτσια τους, αλλα να βουταμε τη μουρη μας στο καρπουζι για τον ιδιο λογο;

copiar no es robar

χρονος

Σημερα

καθως αφηνα ολο και περισσοτερο το λουρακι της Κοντης ,

σαν να αφηνα τον εαυτο μου ολο και περισσοτερο ελευθερο

να μετρησει βηματα και μηνες μεχρι το καλοκαιρι ,

εφτασε η στιγμη που θυμηθηκα τα λογια ενος φιλου

και τη στιγμη που ειχαμε λογοφερει

Μου ειχε πει οτι ο χρονος φθειρει τα παντα

Ενταξει η αληθεια ειναι πως

το συγκεκριμενο πλασμα εχει πολλους λογους

να μου ειναι φουλ αντιπαθης ,

και ενας απο αυτους τους λογους ειναι οι κλισε εμπαθειες του

οποτε επρεπε

να αντιδρασω ετσι κ αλλιως.

Μου ειχε πει οτι ο χρονος φθειρει τα παντα

,το ξαναλεω γιατι το ξαναειπε κ αυτος,

δυο φορες για τις 2 φορες που ενιωσε οτι ειπε το πιο

ψαγμενο πραγμα στον κοσμο.

Τον κοιταξα με το πιο τιμιο υφος του κοσμου

και του απαντησα οτι ο χρονος

ομορφαινει το προσωπο , ομορφαινει τις σχεσεις

γιατι αποκτουμε εμπειριες + οι εμπειριες

μας + οι αναμνησεις μας ,

μας δημιουργουν , μας κανουν αυτο που ειμαστε.

Η στιγμη αυτη λοιπον των βηματων μου,

του πλανοδιου ακορντεονιστη + της αναμνησης

αυτης της βαρετης συζητησης ηρθαν για να δεσουν τελεια

με την εικονα 6 ηλικιωμενων γυναικων

μεσα σ'ενα καφε στο Οβιεδο.

6 γυναικες πανω κατω 60 χρονων ,

με ολη τη γλυκητητα και ολη τη καθυστερημενη περιποιηση

των φρεσκοβαμμενων αχνο ξανθο μαλλιων τους ,

να καθονται ηρεμα , γαληνια

γυρω απο ενα λιλιπουτιο τραπεζακι και να κοιτανε απ'εξω.

Απλως χαμενες στην εικονα του δρομου , στο χαμογελο μου

και σε ο,τι υπηρξε πριν απο εμενα στο συγκεκριμενο στενο ,

σε αυτο το δρομακι.

Τι θα εκαναν λες αυτες οι ιδιες 6 γυναικες αν γυρνουσαμε

το χρονο πισω και τις ζουσαμε στα 20 αδηφαγα χρονια τους γυρω απο

το στρογγυλο τραπεζακι ?

Θα ουρλιαζαν.

Θα σιγοτραγουδουσαν τα νεα τους απο το προηγουμενο βραδυ

η θα φιλοσοφουσαν τη ζωη , καταληγοντας παντα στο ιδιο

αλληγορικο συμπερασμα που εχουμε ολοι μας στα 20 μας,

οτι και να ουρλιαξουν ποιος θα βρεθει να τις ακουσει.

40 χρονια μετα , μη εχοντας την ιδια ενεργεια , απλως η καθεμια

παραδομενη στους στοχους της της οικογενειας της,

βλεμματα που θυμιζουν τη Σονατα του Σεληνοφωτος'

αραγε ενα νεαρο πλασμα , ενα χερι χωρις ρυτιδες,

φρεσκο σαν τη Λολιτα πειρασμος ,

τις τραβουσε μια-μια τσαχπινικα,

θα χορευαν μαζι του ? Θα αφηναν για λιγο αυτο που ακολουθει

τα γερατια , τα καλοχτενισμενα τους μαλλια ,

θα φορουσαν ενα στενο κιτρινο φορεμα

και θα παραδινονταν στην εξαψη .?

Ο χρονος μας κουραζει και μας καθιστα αδυναμους

η' μηπως γαμωτη μου ειναι το απωθημενο του κιτρινου φορεματος

που μας κανει να κοιταμε εξω απο το παραθυρο

μην περιμενοντας πολλα πολλα.?

Δεν υπαρχει κατι πιο δελεαστικο στον κοσμο απο αυτο το μακροπροθεσμο χοροπηδηχτο πειραμα.

Να ζησεις με ολες σου τις αισθησεις ο,τι σε κεντριζει , ο,τι σε γαργαλαει να το εξερευνησεις,

να μην εχεις απωθημενο τελικα τιποτα, απολυτως.

Μια ζωη γεματη θελω εκπληρωμενα , σκεψεις που γινονται πραξεις.

Να προλαβεις τον χρονο και να ταξιδεψεις.

Δεν υπαρχει χρονος απο τη στιγμη που εχεις ποδια να περπατας,

πολλα μαλλια ωστε να αλλαζεις το χρωμα τους,

συρταρια στο σπιτι ωστε να τα γεμιζεις με πολυχρωμες καλτσες και μικρα δωρακια

απο τους ανθρωπους που αλλοι εκαναν ενα περασμα απο τη ζωη σου ,

αλλοι ηρθαν για να μεινουν.

Και οταν πετυχεις αυτο το στοχο , θα ακουσεις ενα τραγουδι στη γλωσσα των Αστουριας

που λεει ¨δεν υπαρχει μελλον , υπαρχει μονο το τωρα , δεν θα υπαρξει το μετα¨
://


Και τοτε ισως αυτες οι 6 γυναικες φορεσουν αυτο το ντελικατο φορεμα

και σου προτινουν να πιεις μαζι τους σιδρα ακουγοντας κατω απο το τραπεζι

ρυθμικους χτυπους απο τα γυαλιστερα τους παπουτσακια +

ισως γινεις κ εσυ μια απο αυτες , που πισω απο καθε ρυτιδα του μαλακου προσωπου σου

να υπαρχει μια φωτια στη παραλια μαζι με εναν Ισπανο που εκανε τατουαζ την επομενη μερα

το ονομα σου -γιατι εχεις τα πιο φουντουκι ματια που ειχε δει ποτε του,

η' το πλαστο εισιτηριο που εβγαλες με τη κολλητη σου να πας στην Ανδαλουσια

τον Ιανουαριο και βγαλατε φωτογραφιες με μαγιω , αν και ειχε 5 βαθμους

απλα γιατι η Ανδαλουσια πρεπει να εχει παντα ζεστη - αλλα δεν ειχε -,

η ακομα καλυτερα το κλειδι που εχεις παντα κρυμμενο

μεσα σ ενα σακουλακι m&m's , που εχει μεσα ο,τι πιο βρωμικο για καποιους,

για σενα το πολυτιμοτερο αντικειμενο του κοσμου,

που ακομα και να παντρευτεις και να κανεις παιδια

και αυτα τα πλασματα κανουν και αλλα πλασματα

,δεν θα μαθει κανεις οτι το συρταρακι αυτο ειχε

το κουτακι με τα πρωτα δοντια που αλλαξε το πρωτο σου σκυλακι

η' ενα τοσοδουλενιο κομματι ενοχικης δαντελας

απο το εσωρουχο που φορουσες πρωτη φορα που εκανες ερωτα.




Εεε νομιζω πως καπου εκει σηκωνεσαι  και βγαινεις εξω

απο το καφε και χαμογελας κ εσυ σε αυτο το κοριτσι που

σε κοιταξε και το το κοιταξες αλλοτε υπεροπτικα

γιατι το κολαν της ειχε μια τρυπα στον αστραγαλο.