σε δαση με βατομουρα στο πιο γαλαζιο καλοκαιρι θα πατησουμε την αμμο στο χρωμα του ξεφλουδισμενου ροδανικου

λοιπον σε αφηνω ομως τωρα γιατι παω να ρουφηξω ολη αυτη την ομορφια
και σε παρακαλω κανε με να επηρεασει
για ολη μου τη ζωη για παντα

autumn in Greece

I don't miss many things in life, and I have practiced against reminiscing. It is a strategy I use to make a transition to a new country an easy route, and adapt without any baggage. If I could ask for one small thing though, a very small one, so it wouldn't take up space in the overflowing bucket of pompous wishes, it would be to share one of these leafy autumn evenings with you. It could have been around our nameday, maybe on September 11th, so we could sneakily enjoy an extra slice of the cake. I have planned this evening six times in my head, six times for the six autumns I haven't prepared you a bittersweet Greek coffee.

So this evening, I would do the following. I would put my nose very, very close to your woollen jacket and I would inhale a whole world of your softener, your secret Chinese rice recipe, Greek and Egyptian spices, a freshly baked bitter almond cake, a cumquat tree, the sometimes acidic some times sweet - and some times both - imperfect - almost sculptural as yellow clumsy loud participants in some kind of ethnic Biennale - lemons from your tree somehow all fitted in your struggling pockets, strawberry lollies, and years of traveling on the road, on the sky, traveling on a dream, and traveling while creating a life. You always said you learned from me- mainly these contemporary shenanigans of a new generation, but I learned from you. I learned that with the legacy of your name comes responsibility, hard work to achieve goals I set for myself, and a few discordant chords of "Que Sera Sera." You were my mother, my father, my best friend, and the wonderest school I have ever been to. Stories you shared with me in your balcony, myself lying on your mosaic floor as to not miss out the mediterranean sun on my waist simultaneously with the cold marble on my naked spine, and you sitting on your glass and steel and curved chair, have set on and fired my journey.

Γιαγιά, life has never been and will never be the same without you. Thank you for allowing me to feel your energy, some times letting me to meet you in between; a soft and cloudy layer of light above my head, other times to feel you as the red earth I step my feet on, thank you for choosing me to continue your journey, as your daughter, as your grandaughter every summer, every spring, every winter, every autumn.

Οδυσσεας

Γραμμα στον αγεννητο ανιψιο μου                                                                      8/11/2016

Αγαπημενε μου αγεννητε ακομα ανιψιε μου,

Χθες μας εφτασαν τα νεα’ οτι τελικα θα εισαι ανιψιος και οχι ανιψια. Να σου πω την αληθεια κατι που ελεγε μεσα μου πως θα εισαι ενας θηλυκος μπελας, γιατι ταλαιπωρεις πολυ τη μαμα σου, εισαι ζορικο μωρο. Και αυτος ο μπελας μου θυμισε τη γυναικεια φυση, ετσι οπως εμεις οι γυναικες ειμαστε αναποφασιστες, και στριφογυριζουμε και σπειρουμε θυελλες στο περασμα μας. Αλλα οχι, εσυ μας την εφερες κανονικοτατα. Εισαι αγορι. Και μαλιστα πολυ παιχνιδιαρης. Χθες πηγε η μανουλα σου μαζι με τον μπαμπα σου να σε δουνε στον υπερηχο, να τους πει ο γιατρος τι θα μας βγεις και εσυ εκανες τουμπες λενε, αναποδογυριζες συνεχεια και δεν αφηνες τον γιατρο να σε μελετησει. Και ολο σε εντοπιζε ο ηπερηχος και ολο εσυ του την εσκαγες. Απο τα πιο δυσκολα μωρα ειπε ο γιατρος. Απο εκει καταλαβα οτι εγω και εσυ θα τα παμε πολυ καλα..

Οπως μπορει να σου πει και η μαμα σου οταν μεγαλωσεις και αντιλαμβανεσαι περισσοτερα απο μια συνθεση απο ηχους που κανει ενα ματσο φακες μεσα σε ενα χαρτονενιο κουτακι (η δικια μου η μαμα συναρμολογουσε τετοιος κυβους απο σκληρο χαρτονι και ταινια που μεσα περιειχαν οσπρια, για να μαθαινουμε να αντιλαμβανομαστε τους ηχους γυρω μας με ακουστικη σπιρταδα), ημουν και εγω ζορικο μωρο. Και εφηβη. Και ενηλικη. Να σου πω την αληθεια πανεμορφε ανιψιε μου, γιατι δεν γινεται να μην εισαι πανεμορφος, δεν ξερω γιατι μονο εγω απο την οικογενεια μας βγηκα ετσι. Δεν μπορω να μεινω ησυχη, εχω αυτη την περιεργεια για τον κοσμο γυρω μου, για τα ζωα, για τη φυση, για τα ταξιδια, για τους ανθρωπους, και τα παλαιοπωλεια και τη μουσικη και τη θαλασσα, που κατι μου λεει πως αυτος ο ταξιδευτης θα ειναι στοιχειο και του δικου σου χαρακτηρα. Κατι μου λεει καινουργιε ανθρωπακο της οικογενειας μας, πως τα μικρα σου χερια θα χαιδευουν παντα το καβουκι μιας χελωνας ελπιζοντας να μην ειναι καταβαθος τοσο σκληρη ή θα τρεχεις με τις μικρες σου γαλοτσες σου να προλαβεις να κρυφοκοιταξεις την κοτα που θα γενναει ησυχα ησυχα το αυγο της τα καλοκαιρια στο σπιτι στο χωριο. Οπως εκανα και εγω μικρη, και ισως καποιες φορες κανω ακομα και τωρα..

Ηρθες στην οικογενεια μας τοσο απροσμενα, κανενας μας δεν περιμενε την αφιξη σου. Εισαι η πιο γλυκια εκπληξη που απασχολει πολλα λεπτα μεσα στην ημερα μου. Τι χρωμα να ειναι τα ματια σου; Θα σ’αρεσει να εχεις τα μαλλια σου χωριστρα στο πλαι, που σιγουρα η μαμα σου θα τρελαινεται να σε καμαρωνει ετσι, η’ θα τα αλλαζεις κρυφα πριν πας να συναντησεις τους φιλους σου; Θα δινεις το τελευταιο σου μπισκοτακι σε καποιον που αγαπας; Eυχομαι να παρεις την φιλοτιμια της μαμας σου και τα ματια της, που εχουν το χρωμα της θαλασσας. Αλλα ακομα και αν δεν κληρονομησεις αυτα τα στολιδια, ειμαι σιγουρη πως μονος σου θα φτιαξεις αλλα ομορφα πραγματα, νεα για μας που θα τα λατρεψουμε απο την αρχη.

Μικρε μου, ποσο μικρουλης εισαι ακομα σε αυτον τον καινουργιο κοσμο, ποσα πραγματα εχεις να δεις, να γευτεις, να δοκιμασεις, να χαρεις, να κλαψεις, να γκρινιαξεις για αυτα, να πεισμωσεις, να ξαναπροσπαθησεις, και να ερωτευτεις.

Ανυπομονουμε ολοι μας τοσο πολυ να βγεις ενα δυνατο και υγιες μωρακι, ετοιμος εξερευνητης των θαλασσων και του κοσμου.

Θελω να ξερεις, και να το θυμασαι παντα, πως οπου και να βρισκομαι εισαι μερος της καρδιας μου και αν δεν θα ειμαι παντα εκει να μου λες τα νεα σου καθημερινα και τις γκαφες απτο σχολειο που εκανες με τον καλυτερο σου φιλο, θα σου στελνω τα πιο περιεργα παιχνιδια και χρησιμα βιβλια οπως εναν οδηγο για το πως να κατασκευασεις την δικια σου σχεδια με φυσοκαλαμα και σπαγκο και να το σκασεις για την Κορσικη, και ο,τι αλλο περναει απο μπροστα μου και ξερω πως θα σε εκανε χαρουμενο αν κατεληγε στα περιτεχνα χερακια σου. Μαλλον δεν θα ειμαι η θεια που θα φτιαχνεις κουλουρακια μαζι της τις γιορτες, αλλα θα ειμαι η θεια που θα πηγαινεις για καμπινγκ μαζι της για να ανακαλυψετε το μεγαλυτερο φεγγαρι του Αυγουστου.

Καλως να μας ερθεις γιε της αδερφης μου, σε περιμενουμε ολοι μας να μας σκορπιζεις γελια και κλαμματα, και ανησυχιες για το πρωτο σου δοντακι.

Και ψιτ μικρε, καλα που δεν προλαβες τον παππου Αλεξη. Θα σου μαγκωνε τη γλωσσα με τη πετσετα και δεν θα στην αφηνε με τιποτα. Και εκει να δεις κλαμματα..

Σε περιμενουμε μπουμπουκι μας, πρωτοτοκε γιε της αδερφης μου

Η θεια σου Ευα

Mi abuelita

Παρασκευή. Πορτογαλικη ωρα 02:20 , 7 Νοεμβριου 2015. 

Δεν ξέρω αν εχει τόση σημασία το αν ειναι πορτογαλικη η ωρα ετουτη , όσο το οτι ηθελα να αναφερω κατι για αυτη την δεΣποινις Πορτογαλια που της οφειλω την αγαπη μου για τη μοναξια

Ειναι μια απερίγραπτα σπουδαια αισθηση του γοργου περπατηματος διχως σκοπο  ,αναμεσα σε γοργα περπατηματα ανθρωπων που θα εχουν σιγουρα σκοπο, με μοναδικη παρεα , μια αλογομυγα

Η δεΣποινις Πορτογαλια λοιπον ειναι ενας τοπος με κυμματα~ γίγαντες, 

με τα Φαντος που θες δεν θες θα σου ραγιΣουν την καρδια 

και με αυτη την ασχημη γλωσσα τους που ειναι κατι αναμεςα σε θεσσαλονικιωτικα και ρΩσικα. Και σχωρα με γι αυτό Πορτογαλε εραστή

Η Πορτογαλια ειναι επισης μια χωρα που ειναι ρατσιστρια προς τους εγχρωμους.Δεν εχω ξαναδει εγχρωμους ανθρωπους πιο φοβισμενους και πιο χαμηλοβλεπουσους, μεσα στο λεωφορειο, απο αυτους εδω τους ομορφους τους παρεξηγημενους. Σγχωρα με Πορτογαλε ανθρωπιστη, ειρηνοποιε και γλυκομίλητε ,που παλευεις για τα δικαιωματα της μειοψηφιας, βαλε σε παρακαλω κ αλλο τα δυνατα σου 

Ειμαι καπου μακρια τελος παντων . και αυτο το καπου τυχαινει φετος να ειναι η δεσπονις η Πορτογαλια.

Μακρια και απο το αδηφάγο τέρας που λέγεται "φύση μου "που με υποχρέωνε να ερωτευομαι , 

να αποφασιζω μια μέρα οτι θέλω να πορευτώ μόνη μου

και μετα να κλαιγομαι που τους αποχωρίστηκα 

και δεν με παρακαλεσαν.

Η' δεν μου εφτιαξαν μια handmade τουρτα απο πουρακια Caprice (σαν αυτες που διαφημίζει το instagram )

ως δείγμα της περιτρανης αγαπης τους.

Μακρια και απτο να πεταχτω στο λοκαλ μπαρ κατω απτο σπιτι μου , να τραγουδησω το "Hey you pussycat "με ύφος- 

γάταs Αγκύρας, στον τρωφαντουλη μουστακαλενιο 

καφενετζη της γειτονιας, 

για να με ταρταρει μια Desperados μπυρα και ενα τΣιγαρο απτα δικα του.και μετα να του χαμογελαΣω 

αθωα 

και δηθεν ταχα μου τοςο ξαφνιαΣμενα που δεν δεχτηκε τα λεφτα μου.

ΠοΣο γυναικωτη συμπεριφορα θεε μου. 

ΠοΣο παλι αδιαφιλονικητα αξεπέραστη. 

Η γυναικεια φυΣη , το δευτερο φυλο - οπως την αναφερει η γλυκια μου Μποβουαρ,εχει υπαρξει η μητηρ εμπνευςης εκατομυριων αριςτουργηματων .

Στον ευγενεΣτατο αρκουδο με τη μουστακα σιδεροβουρτσα (σαν αυτες που εξιναν τις κατσαρολες στην διαφημιση Βιραριμπα-Βιλαμπαχο) , θα κολλησουμε

Μακρια και απτο να γλυκοκοιταξω τον ξανθο ρασταφαρι που θα κανει ζογκλερικα ,απο μπουκαλες του bowling ,στο φαναρι

 και τα μαλλια του θα ζέχνουν γηπεδικούς ηλιόΣπορους 

και παραπονο απο αυτα τα πλουΣιοκοριτσια με ακριβά αμαξια που πέρασαν και 

θεε μου τι ευλογια! του αφηΣαν και μερικα ψιλουλια κερματακια και ενα χαμογελο ολοιδιο με αυτο της Μαριας Χοακινα

Λιγο πιο μακρια ακομα και απο το να εχω οργανωσει ηδη τις διακοπες του Αυγουστου μου για καποιον προορισμο με blue maron ουρανους και λευκά σπιτάκια των Κυκλάδων

Βριςκομαι πολυ πιο κοντα βεβαια ,στις στιγμες που περναω εδω σε αυτο το μικρο μικρο παρκακι , καπου αναμεσα στον δρομο του σπιτιου μου και σε εναν ζωολογικο κηπο που διαμένουν καμηλοπαρδαλεις με θαμπο και λυπημενο τριχωμα..

Εκει που αφηνω τον τσουχτερο ηλιο της Πορτογαλιας να μου ξανθυνει κ αλλο τα απροσδιοριστου χρωμα μαλλια μου. Και εκει που κοιταω τον ηλιο λιγο παραπανω ετσι με θρασσος , για να δικαιολογησω τα ματια μου που θα βουρκωσουν σε λιγο. 

Πολλες φορες δακρυζουν χωρις λογο βεβαια, γιατι ετσι ειναι το στυλ μου,αλλα τις πιο πολλες φορες δακρυζουν για μια όμορφη που θα αποτελει για παντα την πιο γλυκια μου αγαπη

Αυτη η ομορφη καπου πηγε , αλλα δεν ξερω που..

Και την ψαχνω .

Μου ειπαν πως πηγε να βρει τον ερωτα της .. 

Θεε μου, τι πιπεράτα παιχνιδια παιζεις παλι

Πήγε να βρει τον ερωτα της λεει

Τον παππου μου 

Ε βεβαια τον παππου μου , σε ποιον αλλο θα καθαριζει φρέΣκα φασολακια τα καλοκαιρια

Ρε συ γιαγια τοσο πια ερωτα στα γεραματα; 

Δεν ντραπηκες μην σας κοροιδεύει η κυρα Μαρία η γειτόνισσα

Γιαγια μου,θα ηθελα πολυ να σε κλεψω μια απο αυτες τις μερες.Να σε τοποθετηΣω απαλα διπλα μου , σαν αιΣθηΣη, πανω σε αυτο το ιδιο παγκακι. Να δεις κ εΣυ μονη σου οτι το παρκο αυτο δεν εχει σκιουρακια -ποντικους οπως τα ελεγες, ούτε περήφανα παγώνια , εχει ομως μια ωραια ζεστούλα, οχι τοση ωστε να μου γκρινιαζεις ,εχει πρασινο αλλα οχι τοσο πρασινο ωστε να φτερνιστεις . 

Και εχει κ εμενα που τοσο με αγαπουσες. 

Δεν εχει βρωμερη γυρη οπως το μπαλκονι σου, ουτε τσιριχτά περιστερια να σε ξυπνανε τα μεΣημερια απτον γλυκο σου υπνο. 

Ποσο θα σου αρεσε να ειμασταν μαζι εδω. Οι δυο συνωνοματες.Να σου εκμυςτηρευτω σε τι περιπετειες βρεθηκα παλι,απειλώνοντας σε να μην τις πεις πουθενα , διαφορετικα δεν θα ξαναπήγαινα να σου πάρω ψωμι ζωμωτό με ΣΟΥΣΑΜΙ απτον φούρνο , το γραφω κεφαλαια για τις φορες που μου το τονιΣες και εΣυ δήθεν μου αγριεμένα ,

ούτε θασου ξαναελεγα τα κουτσομπολια των φιλων μου , που τοσο ξεκαρδιζοσουν να ακους. 

Ισως λοιπον η ωριμανση της καρδιας μου να εφτασε παρεούλα με το χωρισμο μας.

Ισως ο χωρισμος μας να ευθυνεται για την επιλεκτικτότητα της ματιας μου τώρα πια.

Πως θα γινει δηλαδη να κοιταξω καποιον με μέλια και συροπιαστα κάστανα ματια , αν μου λείπει η μαγειρισσα μου.

Αυτο το γλυκο του κουταλιου βύσσινο που πολύ πιθανόν να μην ξαναγευτώ ποτέ

Εύχομαι τα παιδιά μου κάποια μερα, και ολα τα παιδακια του κόσμου που ξαπλωνουν στο χωμα για να μελετησουν με τι μαεστρια φτιάχνουν τη φωλιά τους τα μερμύγκια ,και ολοι αυτοι οι μικροι κύριοι και οι μικρές κυρίες που θα ήθελαν να υιοθετήΣουν εναν σκαντζόχοιρο , 

να έχουν την ευλογία να τους κοιμήσει στην αγκαλια της μια τόςο όμορφη, δυνατή και πολυταξιδεμένη γυναίκα σαν κ εσένα. 

Εγω ειχα αυτη την ευλογία οπως και το να μου τραγουδησεις το 'Σαγαπω γιατι εισαι ωραια' ,στο μπαλκονι σου 

καθως με γλυκοκοιτας

Θα σευχαριστώ για όλη μου τη ζωή για τις συμβουλές ηθικής που μου εδωΣες. 

Θα σευχαριΣτω πάλι για το ημερολόγιο με την συνταγη για την πιο αφρατη καρυδόπιτα του κόσμου , που το άφησες μονο σε μένα. 

Λες και το ήξερες πως μια μέρα θα φτιάξω την ίδια καρυδόπιτα με περίσσεια δόξα και καμάρι κάπου σε μια λιλιπούτια πόλη της Πορτογαλιάς και όλοι θα έγλυφαν τα δαχτυλά τους.

ψιτ να σου πω Κυρα μου ..αυτο δεν ήταν και πάντα το κρυφο σου πλάνο

Να παινέψουν την μαγειρισσα ...

Σε παίνεψα .. Μη μου φοβασαι

Tsaf tsouf

Βρισκομαι στο τρενο μερα 20 Αυγουστου 2014 , ωρα 4:07 και μολις περασαμε απτην Ειρηνη στο Νεο Ηρακλειο. Μου φανηκε μια μικρη κολαση ποσο αργα περασε η ωρα αναμεΣα σε αυτες τις δυο σταΣεις.Ισως γιατι εχω φαει ενα νιρβανα παγωτο με μελι και καρυδια κ μου ερχεται να κανω εμμετο.Μπορει και να ηταν και λιγμενο ως ενδειξη διαμαρτυριας του περιπτερα για ολες τις Μπαμπαλου που του'χω κλεψει.
Και χαζευοντας τον κοσμο γυρω μου , διασχιζοντας ολες αυτες τις μικρες Κολασεις-Στασεις, παρατηρω οσα δεν ειχα παρατηρησει ποτε μου. Παραμονο οταν ετρωγα μανιταρια.

Μια κοπελα απεναντι μου διαγωνια, μια συμπαθητικη κοπελα ,οπως θα ελεγε και η μαμα μου ,με δυο ασπρα γαλακτερα μπουτακια. Τοσο ασπρα -σχεδον σαν διαφανα-που μπορεις να διακρινεις τις τριχες απο μεσα τους.ΠροΣηλωμενη στελνει μηνυματα απτο κινητο της.

Απεναντι μου ακριβως, δηλαδη ακουμπανε τα γονατα μας σε καθε bunnyhop του τρενου , καθεται ενας χαμογελαστος τυφλος κυριος με κοκκινο καρω πουκαμισο.Πως να μην ειναι χαμογελαστος με τοσα που δεν εχουν δει τα ματια του;

Επομενη σταση Ομόνοια.Τουβ.ακομα μια και φτασαμε στον προορισμο μας.
Το τρενο του γυρισμου τι aimable θα εχει αραγε; Θα εχει μαυρους να κοιτανε εξω φοβισμενοι γιατι τους κυνηγαει η αστυνομια; Θα εχει γιαγιαδες φιλεναδες να κουτσοβολευουν την πρασόπιτα της γειτονισσας; Τουριστες; rock stars;

Η' μηπως εκολαπτομενους νεκρους να βαρανε πρεζα στο καλαμι του ποδιου τους μεσα στο τρενο, διπλα στην κοπελιτσα που διαβαζει Ντοστογιεφσκι.
Η τραγικη ειρωνια ενος βαγονιου στο δρομο με τις λευκες..ενας θα γεννιεται κ ενας θα πεθαινει.

Κ ολα αυτα τα parts,  τα εχω βιωσει ενα προς ενα γυρω μου.
Ποσο ωραιος τροπος να γνωρισεις τον κοσμο μας.
Αλλα για καποιο λογο τς αγαπαω πολυ αυτες τις μικρες αυγουΣτιατικες ανεπαντεχες ιστοριες στην πολη μας.Ενα κομματι μας αληθινο χωρις φιλτρα στο ινσταγκραμ.

It was you and you.

Κ ετσι οπως κοιτω τα ιαπωνικα σου ματια , προσποιουμαι πως χαϊδευω νωχελικα τον γατο σου , αλλα η αληθεια ειναι οτι στιβω την κεφαλα μου να θυμηθω πόσα καλα εδωσα σε αυτον τον κοσμο.
Ποσες κυριες με ψωνια προθυμοποιήθηκα να βοηθήσω εξω απτο σουπερ μαρκετ , πόσα σεντονια , παπλώματα και βιβλία εδωσα στον closar που αραζε εξω απτο σπιτι μου και ποσα χαμογελα συνομωτικα μοιρασα σε παιδακια βουρκωμενα απο το ξύλο της μαμας τους μεσα στο τρενο. Γιατι πάντα θεωρουσα πως η ντροπη αυτων των παιδιών είναι πολυ μεγαλυτερη απτον τσουξιμο στον πωπο που ενιωθαν εκεινη την ωρα.
Πόσα καλα λοιπόν χαρισα σε αυτον τον κόσμο ωστε να αξίζω τα χέρια μου μεσα στα χέρια σου.ποσο γεναιοδωρο υπήρξε το κάρμα μου αυτες τις μερες μαζι σου.
Ο ήλιος στη Βαρκελώνη να καιει τόσο , όσο και η καρδια μου που εκανε χρόνια να σε δει.
Σαν να μικρυνε το σωμα σου, η' μηπως εγώ παρατρώω ζυμωτά ψωμιά και εγινα φουσκωτη και ζυμαρένια ; Αλλα αδυνατισες σίγουρα. Το βλέπω στα κοκκαλα που πετανε στην λεκάνη σου.
Όσο και να μίκραινει η φιγούρα σου, τα μάτια σου δεν χάνουνε ποτέ τον λόγο που σε ερωτεύτηκα.αντιθέτως μεγαλωνουν.Αυτο το ανδαλουΣιανό ταπεραμέντο που εχουν,κανουν ολο τον γυναικειο πληθυΣμο να υγραίνεται εκει κατω.
Οσες φορές και να επισκεπτομαι την πολη σου , πάντα μεσενα θελω να πινω σαγκριες και να μεθαω με τα φιλια σου. Παντα εσυ θα με κανεις να γελαω σαν χαζη με τα αστεια στα ισπανικα που κανεις κ ας μην σκαμπαζω άπτο μεθυσι μου.κ μετα να παθαινω λοξυγγα και να γελας εσυ μετα.
Εισαι ο ανθρωπος που θα κοιμηθω μαζι του , για να μην κοιμηθω.αλλα για να ελπιζω στο πρωινο φως που θα πεσει πρωτα στα δαχτυλακια των ποδιων σου κ μετα στις γαμπες σου και ετσι οπως θα ανεβαινει προς τα πανω θα ανεβαινω κ εγω και θα γευομαι για παντα την γευση απο αλατι που εχει το καθε τι πανω σου.κ μετα μακαρι να τριφτεις παλι κ αυτο το πρωινο στα παπλωματα και να γκρινιαξεις που ξεχασες να απλωσεις τα ρουχα και βρωμοκοπανε.
Καθε τι απλο και γηινο που κανεις , μου φαινεται τοσο απαραμειλα μελωδικο.
Εισαι ο ανδρας που η Ισπανια ειναι εσυ, που μου λεει πως δεν ταιριαζουμε αλλα μαγαπαει για τους σταθμους που κανω στην ζωη του.και ας παραεχω αυτη την χαρουμενη και ασυγκρατητη φύση που αντιδραει πανω στην μελαγχολια των ματιων σου.
Κ ομως οσο λιγο κραταει το ταξιδι μου , τοσο πολυ διαρκει κ ο ερωτας μου. Σαν ενας ναυτικος που ερωτευτηκε μια μικρη πορνη σε ενα λιμανι. Και ανυπομονει να την ξανασμηξει στο επομενο ταξιδι του , και ας σκεφτεται παντα οτι θα εχουν περασει άπο πανω της φυλές και αγρίκοι. Η μικρή ομως αυτη εκει θα παραμεινει γιατί εκεί ειναι η ζωη της.
Αυτο ειναι το χουι του ανθρωπου στις μερες μας. Να αγαπαει αυτο που δεν πρεπει να εχει.αλλα κ αυτο που δεν μπορει να εχει.
Γιατι η αυτη η μικρη πανεμορφη πορνη δεν θα φύγει ποτε απτο μπουρδελο της. Ειναι η φύση της να την ερωτευονται αλλα εκείνη οχι.

Σε βλεπω στο ποτηρι μου

Ποσο μαρεσει να γυριζω μεθυσμενη , ενοχικα μεθυσμενη (γιατι εκεινη την ωρα που επινα το αγγουροποτο μου και σαχλαμπουχλιζα , θα μπορουσα να διαβαζω γαλλικη ποιηση για τα τοσα χρονια σπουδων η' τουλαχιστον να φτιαχνω τασακια απο πηλο.. Κατι δημιουργικο , πρεπον τελος παντων, αλλα και δεκτο απο τα πρεπει και τα ετσι θα Πρεπε , της οικογενειας μου).
Ποσο μαρεσει λοιπον να γυριζω τυφλα απο ξιδια και αναμπουμπουλες + να βρισκω την συντροφια και την συνενοχή στην μπλουζα σου!!
Να τη ξεδιπλωνω , να χαμογελαω , να κοιμαμαι μεσα της κ ας εχουν περασει χρονοι δεκα, κ να μυριζω το εμας!
Ξερεις ποσο κουραγιο μου δινει; Ποσο συνενοχό μου σε νιωθω.
Σαν να ειμαι ανελπιστα ερωτευμενη με μια αναμνηση.Με μια ηχώ απο αλλους καιρους , απο αλλα μερη.
Κ ας μην θελει πλεον κανεις απτους δυο μας να ειμαστε μαζι.
Γιατι πλεον ουτε εγω θελω.
Προτιμω να κοιμαμαι με τη μπλουζα σου, που εχει αποκτησει κομπακια απτα πλυντηρια,
Παρα μαζι σου που εχεις αποκτησει κομπακια στη κεφαλα απτις μπαφιαρικες μαϊνταν εξορμηςεις σου στο τρανζιΣτορ.
Αυτη η εποχη. Μας εκαψε τους ερωτες.
Μας πεταξε σαν φακιριδες σε αναμμενα καρβουνα.
Νομιζω πως το μοναδικο ον , που δεν ταλανιζεται απο παρατεταμενη εφηβικη καταθλιψη ειναι ο σκυλο μου. Θελει απλα να τρωει χυλοπιτες κοκκινιστες και να μπαινουν κ αυτια του μεσα.
Τοτε μαλλον νιωθει οπως εγω στα κουφονησια.
Νιρβανα + απλετη ευτυχια